Bazı şeyler özelde kalmalı, iki kişi arasında. Her şeyi anında kısa cümlelerle başkalarına hissettirmek zorunda değiliz. Bildirmeyeni asmıyorlar.

Ya da yapılan herşeyi oradan yayınlamak zorunda da değiliz.

Eskiden (tekil bir hayat sürerken) eğlenceli geliyordu. Ya da birilerinden yardım dilenme ihtiyacı hissedebiliyordum. Ama artık hayatım değişti. Artık tekil bir hayat yaşamıyorum.

İki kişi arasında olan biten iki kişi arasında kalmalı. İki kişi arasındaki güzel olan şeyler bir yere kadar paylaşılabilir tabii ki (paylaşmak derken illa Facebooktan paylaşmak değil kastettiğim). Ailelerimizin, dostlarımızın mutlu olduğumuzu görmesi onları da mutlu edecektir . Ancak bir ilişkide kötü giden bir şeyler varsa (ki mükemmel ilişki yoktur illa sorunlar olur ve biter) bunu ulu orta yaşamamak lazım.

Hatta kimseye hissettirmemek gerek. Farz-ı misal belki farkında olmadan başkalarının ekmeğine yağ bile sürüyor olabiliriz. Belki paranoyakça bir yaklaşım ama hayatta neler oluyor neler.

Tamam bu paranoyakçaydı, ama yine de iki kişi arasındaki sorun ilişki bazında yine iki kişi arasında kalmalı. Ya da çok güvendiğin, canından aziz bildiğin kişiler ile dertleşmeli insan. Çünkü gerçek dostlar destek çıkar.

Diğerleri ne mi yapar, alay eder moralini daha da bozar. Hatta küçük bile düşürebilirler. Başıma gelmedi değil. Kendimi çok kötü hissettim.

Başkalarının ilişkime burnunu sokması hiç hoşuma gitmedi. O kişinin o an durumu anlayamadığı için dalga geçercesine bişeyler yazmış olması onun anlayışsız birisi olduğu anlamına gelmez ama karşı taraftan bakınca sanki küçümsermiş dalga geçermiş gibi görünebiliyor olaylar. Bu durum, eğer o kişi mantıklı düşünmeyen birisi ise karşısındaki kişiden soğumasına sebep olur, hatta saldırmasına bile sebep olabilir ki bu da gereksiz yere olay çıkmasına sebep olur son etapta.

Hayatımda istemediğim şeyler bunlar. Kısacası Facebook’u, belki o kadar soyutlama yanlısı değilim ama, hayatıma, daha doğrusu ilişkime bu kadar girmesinden de rahatsızım.

Biraz ağır başlılık….

]]> http://www.recnes.com/hicbir-sey-eskisi-gibi-olmayacakmis-gibi-geliyor/feed/ 0 http://www.recnes.com/askerdeyim-donecegim/ http://www.recnes.com/askerdeyim-donecegim/#comments Fri, 11 Dec 2009 11:37:15 +0000 RecNes http://www.recnes.com/?p=239 6 ay sonra hayata devam etmek üzere….

Kendime Not: benden sonraki devreler için giderken götürülmesi gerek şeylerin tam listesini çıkartacağım. Bir süür sitede bir sürü malzeme yazılmış. Gelince tam olarak ne lazım olduğunu yazmam lazım.

En son Andy’nin son sürüm için tekrar bana gelmesi ile son bir senedir en güncel hali olan sürüm 4.x için gerekli düzenlemeleri yaptıktan sonra tekrar herhangi bir değişiklik olmadı dosyada. O zamandan bu zamana 4 sürümü için tekrardan dil dosyası düzenlemesi gerekmedi. Zaman zarfı içinde ben de iş güç koşturmaktan kendi günceme bile vakit ayıramadığımdan, güncemdeki panoya (çoğunlukla da mailime) gelen yardım istekleri ile ilgilenemedim. Şimdiye kadar benden cevap alamayan tüm arkadaşlardan özür dilerim.

Velhasılı kelam, gel zaman git zaman benim bu işlerden elimi eteğimi mecburen çektiğim bir vakit; www.simplepress.tk adresinde bir site açılmış ki açanın ellerine sağlık. Benim işlerimden vakit bulupta yapamadığımı kendileri gerçekleştirmişler. Bir şekilde benim Türkçeleştirdiğim dil dosyasını alıp kendilerine göre nezih bir biçimde revize de etmişler. Onun haricinde bir çok yardım dökümanı da eklenmiş siteye. Ancak revize edilen dil dosyasının benim çevirimden temel alındığına dair herhangi bir emeğe sagı türünden bir yazı geçmiyor sitede.

Hadi onu geçtim,  siteye üye olayımda bari ara sıra takılayım belki yardımım dokunur diye her zamanki mail adresim ve takma adım ile üye oldum. Ancak ne onay maili geldi ne de siteye giriş yapabilmem için şifre. Bu kadar mı işin ehline düşmansınız kardeşim =D (alınmaca yok, şaka mahiyetinde yazdım)

Herşeye rağmen simplepress.tk sitesinin yayın hayatında başarılar diler, herhangi bir mevzuda elimden gelirse yardımımı esirgemeyeceğimi bildiririm.

Bişey yoksa durmak ta yok… Elde var 1 diyinceye kadar devam.

Vatana millete hayırlı uğurlu olsun.

http://www.ayyas.com/ adresine gidipte yerinde başka bir forumun olması çok can sıkıcı. Her ne kadar kabul edilebilir sebeplerle ismi ve görünümü değişmiş olsa da, üzülüyor insan ister istemez.

Ben gitmesem bile her zaman yerinde duran bir şeydi orası. Orada olduğunu bilmek yetiyordu. Şimdi gitmeye kalkınca yerinde başka birşey görmek üzücü.

Gördüğüm şey hiçde tatmin edici gelmiyor. Bunca zamanın verdiği bir alışkanlığı bırakmak kolay değil tabi. Ama ne yapacaksın. Değişim gerekliydi.

Güle güle ayyaş, güle güle bir zamanların en sağlam underground forumu.

Tek sıkıntım bu gün kız arkadaşımı göremeyecek olmam.

Yeni senede yine görüşmek üzere, Mutlu yıllar…

Gece saat 12′ye yedi var. Hastanenin penceresinden şehirin ışıklarını seyrediyorum. Koğuşta mırıl mırıl refakatçiler kendi aralarında muhabbet ediyorlar. Sekiz yataklı koğuştaki sekiz hasta, ya uyumuş durumda ya tavani seyrediyorlar.

Fısıltılı muhabbetlerin ortasına yağmur damlası gibi iki makinenin aralıklı biplemeleri düşmekte. Bense elimdeki kitabı bir kenara bırakmış, bir gözümle şehir ışıklarını seyredip diğer gözümle hastamın huzursuz uykusunda serum takılı kolunu kıvırıp kıvırmadığına bakıyorum.

Saat 12′yi 4 geçiyor ama zaman geçmek bilmiyor. Birden aklıma refakatçi kartımın süresinin 4 dakika önce dolduğu aklıma geldi. Hop!.. Beş dakika oldu…Beklediğim şey olmaya başladı… Dakikalar yavaşa yavaş hızlanmaya ve akarak tükenmeye başlıyor. Altı dakika…

Hemşireden refakatçi kartımı yeniletmek için lazım gelen evrakı alıp koğuşa döndüm. Elimde evrakı gören bir refakatçi daha kartını yeniletmek için benimle beraber acildeki vezneye geldi. İşlemlerimizi tamamladık, dönerken bahçede birer sigara içip muhabbet ettikten sonra koğuşa dönüş yoluna koyulduk…

Güvenlik alarmda. İçeride birilerini arıyor. Geçen gün iki kişi. birkaç hastanın/refakatçinin eşyalarını gasp etmiş, çıkışta güvenliğe takılmışlar. Bu tip olaylar burada sık oluyor. Normal, burası Tepecik SSK…

Ve birden ışıklar gözüme patladı. İçeri giren hemşire bütün ışıkları açtı ve tansiyon ölçmeye başladı hararetli bir şekilde…. Saat bire yedi var… Neyse o işine devam etsin biz kaldığımız mevzuya geri dönelim.

Zaman zaman, çeşitli sebeplerle hastanelerde bulundum. Çeşit eşit hastane gördüm. Ama güvenlik görevlisi popülasyonu neredeyse hemşire popülasyonu kadar olan hastane ilk defa görüyorum. Aslında bunun basit bir açıklaması var. Hastane, bulunduğu konum itibariyle çingene mahallesinin ortasında yükselmekte. Ve bu civarda saat gece dokuzdan sonra sokakta dolaşmak afedersiniz g.t ister… Öyle belalıdır burası. Hâl böyleyken doğal olarak hastane güvenliği yüksek olmalı.

Ve ışıklar söner…

İki…

İçinde bulunduğumuz koğuşu barındıran bina tahminen 80 başlarında inşaa edilmiş gibi duruyor. Baya eski ve pek fazla bakımlı olduğu söylenemez. Hastalara takılan cihazların “topraklı priz” kullanması gerektiği halde prizlerin hepsi eski tip “topraksız priz”. Mazallah bi kaçak olsa cihazda, hasta direk damardan 220′yi yiyecek kan ya da serum yerine…

Kaldığımız koğuş daha önce de belirttiğim üzere sekiz kişilik. Refakatçilerle beraber toplam kelle sayısı onaltı. Ancak sekiz yatak (nuh’u nebî’den kalma) ve kırık dökük yedi sandalyeden mütevellit bir ortamdayız. Refakatçilerin çoğu hastanın yatağına ilişmiş durumda, ben se sandalye tepesinde tünüyorum. Vaziyet içler acısı…O kadar güvenlik görevlisi var ama iki döşek fazlası yok. Onu geçtim bari sandalyeler sağlam olsa.

Ve ışıklar tekrar yanar… Anlaşılan hemşirenin gözlerime kastı var…

Üç…

Gözler acımaya başlar. Uykusuzluk sarhoşluğunun ilk fazına girilmiştir…

Uykusuzluk sarhoşluğu nedense benim hoşuma gidiyor. Ama başlangıcı pek hoş olmuyor. Keşke ilk iki fazı atlayabilsem.

Gözlerdeki  acıma ile birlikte ağzınız yırtılırcasına esenemeye başlarsınız. Aynı zamanda feci şekilde uykunuz bastırmıştır. Direnebilirseniz uyku hali kendini istemsiz bir ayıklığa bırakıp başka hiçbir şekilde edinemeyeceğiniz fiziksel bir gariplik haline gireceksiniz. Bu öyle bir haldir ki beyin fonksyonlarınızı yavaşlatmaya ve algınızı düşürmeye başlar işte bu andan sonra ruh halinizdeki değişikliklerde su yüzüne çıkmaya başlar.

Dört…

Artık gözlerinizdeki acı hissine alışmışsınızdır o yüzden acıyı hissetmezsiniz.  Bunun yerine farklı şeyler hissetmeye başlamışsınızdır muhtemelen. Baldırdan aşağı ayaklara doğru rahatsızlık düzeyinde bir rahatlık hissi hasıl olur.

Beynin düşünme hızı düşüşe geçmiş, dengelemede ufak tefek sorunlar yaşamaya başlamışsınızdır. Dengelemedeki hata düzeltme fonksyonu gecikmeye başladığı için yürüyüşün ağırlaşmaya, adım atışlarda ince bozunumlar oluşmaya başlamıştır. Hatta etrafta olauşan ufak hareketlilikleri algılamamaya başlarsınız. Daha doğrusu o an değil de 3-5 saniye gecikmeli algılarsınız. Konuşulanları da bir saniyeye yakın bir gecikme ile idrak edersiniz. zaman mekan kavramı sanki yokuş aşağı giden bir arabanın boş viteste kayarak ilerlemesi gibi sakin ama bir o kadar da hızlı gelmeye başlamıştır…

Ve koğuşta  yatan bilinci kapalı denebilecek bir hastanın feraydı yeniden başlar. Hastanın akli dengesi yerinde değil. Zaman zaman herkesi tedirgin edecek şekilde bağırmaya başlıyor.Ama bu bağırma daha çok serzeniş, acı çekmenin son demleri gibi. Sanırsınız ki canını teslim ediyor. Mütemadiyen yarım saat süren bu bağırışların sonunda tanrıya şükür sustuğu zamanlar da oluyor.

Hastanedeki 3.günüm ve ilginçtir, ilk günden beri bu ve diğer hastalara karşı enteresan bir… duyarsızlıkta değil de sanki bi duygusuzluk var. Hastaların hiçbiri için üzülmüyorum, ya da durumları benim sinirimi bozmuyor. Herşey o kadar olağan ki…

Saat sabahın bilmem kaçı.. Attım kendimi hastanenin bahçesine yine. Bir kahve aldım kantinden. Sonra hastane kapısının yakınında ağaç altındaki boş banki gözüme kestirdim.  Ooooh! hem gölge hem sakin. Kahvenin balansına da sigara ile ince ayar çektim. Keyfime diyecek yok…

Beş…

Ve tan ağarmaya başlar inceden. Bense boşluklara takılı kalan gözlerim ve boşlukta asılı duran beynimle huzura ermiş gibi şehrin sakinliğinde süzülmeye başldım. İşte bu… Uykusuzluk sarhoşluğunu yakaladım… Şimdi bu dinginlik ve huşu ile nöbet devir saatini bekleyebilirim…

Hadi size iyi geceler…. Pardon iyi sabahlar…

16/10/2008

RecNes

Geçen sefer su verdiklerinde gelen borunun ezilmiş olmaından dolayı oluşan çatlaktan gülerce şakır şakır su akmasına rağmen (allahtan ağaçlara gitti o su, heba olmadı) ve gelen su basıncının 1atü olmasında rağmen, 3.günün sonunda toprağın ıslandığı yerler neredeyse batalık gibi olmuştu. Nemli bölgeye adım atmaya gör ayak batıveriyordu.

Geçen sefer böyle ıslanan toprağın bu sefer üç günde neden bu kadar az ıslandığını ilk başta çözemedim. Hava çok sıcak oldu ondan damlayan sunun yarısı buhar oldu diyeceğim ama öyle olsa ağaçların yaprakları kavrulur dükülürdü.

Sonradan hatırladım kiilk seferinde gelen su çok çamurlu gelmişti. Suyu kestiklerinde ise çamur doğal olarak hortumların içnde birikti. Bu da damlama deliklerinin daralmasına hatta yer yer tıkanmasına sebep oldu. Elimde ince bişeylerle delikleri elimden geldiğince açtım, ancak yine de basınç yeterli gelmiyordu. Gelgör ki filitreye takılı olan gösterge yine de 1 atü basınç gösteriyordu.

Şimdi düşünüyorum da geçen seferki çatlağı tamir ederken boruları bi 10 metre uzatıp filitre ve basınç kabinin yerini değiştirmiş olmam, dağıtım borularında dolayısıyla damlama hortumlarında bu kadar basınç düşüşüne sebep olabilir mi.

Her şekilde 2KM uzunluğundaki damlama hortumlarının değiştirilmesi gerekecek. Aslında hepsini geçtim de umarım barajda bir kere daha sulayacak su vardır.

Bu vesile ile sürüsüne bereket anımın olduğu ve benim çok sevdiğim mekan olan Kardeşimin odasında toplaşma fasılası son bulmuş oldu. İçim biraz ona buruk ama yeni bir milad ile artık kardeşimin evinde toplaşcaz rahat rahat

Yeni yuvanızda da güle güle oturun

Düğün fotolarını elime geçtikçe buraya eklicem artık.

ya da

Is there anybody out there?

O değil ileride başıma bişey gelecek bu gün diye tırsmıyo da değilim. Ne bileyim belki Jason gelir beni doğrar moğrar.

Ya da ben sıyırır Jason olur, onu bunu doğrarım. (Potansiyel de yok değil hani )

Doğduğum tarihte hayır yok bi kere. Lan sen kalk 13 gibi bi rakamda doğ. Dangalaklık o zamandan başlamış zaten. O zaman bu zaman belimi doğrulatamadım. Acaip şanssız bi kişilik oldum lan. Bazen kendimi vardır bi hikmeti laflarıyla kandırmaya çalışıyom ama yok hacı an ve sene itibariyle kıl oldum iyice bu 13 muhabbetine.

O zamandan teknolojinin manyağı olacağım belliymiş. Teknoloji = rahatlık olayını yalamış yutmuşum ta o zaman.

* Evin içine yuva yapan kırlangıçların beş tane yavrusunun

* Her gün denize gidebilmenin

* Ağacından erik yemenin

* Dedemle pazara çıkmanın

* Rüzgar sörfünün (yapacam bi gün)

* Konak’tan Alsancak’a deniz kenarından yürümenin

* Ağaç dikmenin (tahmin ediyorumki 60′a yakın dikili ağacım var ve bunların bir çoğunu kendi ellerimle diktim.)

* Yeni doğan civcivlerin annelerinin kanatlarının altından kafalarını çıkardıkları anın

* Yüzüme dokunan meltemin

* Taze malzemeyle yapılmış salatanın

* Mandalina bahçemdeki yegane ceviz ağacının geniiişş kolları arasına asılı salıncağa enlemesine kurulup, öğle sıcağında serin serin kestirmenin (O ceviz ağacının altı öyle bir yer ki, dünya ile bağlantısı yoktur. o gölgeye adımını attın mı dünya dışında bir yere gitmiş gibi olursun. Rüzgar estikçe yapraklarının hışırtısı ve etrafta ötüşen kuşların cıvıltısı nasıl bir büyü oluşturur öyle tarif edemem.)

* Yedigün Mojo’nun buz gibi soğutulmuş Orman Meyveli’sinin

* Kışın tarçınlı kurabiye ve sıcak şarabın

* Plaja yağan karın ve plajdaki iskeleden, uçsuz bucaksız gri gök yüzünü ve göremediğim ufuk çizgisini, denize düşen beyaz kar tanelerini, yer yer tipinin arasında uçuşan martı silüetlerini ve izlemenin (Geçen kış Burhaniye/Ören plajında öyle bir manzara ile karşılaştım. Pazar günü sabah kalktığımda kar yağmaya başlamıştı. İki saatte sokaklar bembeyaz olmuştu. Hemen kuzenle hızlıca kahvaltı yapıp attık kendimiz plaja. Plaja vardığımızda kumların üzerindeki kar ayak bileğime geliyordu. Yaklaşık olarak 7-8 saat plajda takıldık. Genelde tipi vardı ama şişe şişe şarap errittiğimiz için tipi işlemedi o gün. Ancak bir ara kot pantolonumun donduğunu farkettim ve hemen yakındaki arkadaşların barına girdik. Isındıktan sonra tekrar attık kendimizi plaja. )

Buyrun siz de kendi “EE! Ne olacak Şimdi?”nizi sorun :

Guugıla sor bakiim

Bu sırada amerike :  Lafta soykırım tasarısı kabul edildi. Busht ise Irak’a girmeyin fena olur diyor.

Görünen : Gelecek bir kaç sene hiç iyi olmayacak gibi. Hatta Borsa tepetaklak olup dolar tavanlardan tavan beğenecek gibi. Ekonomi göçer sanırım. Daha ne olsun. Tanrı sonumuzu hayr eylesin.

Arama motorlarından gelen kullanıcılar genellikle şu tip bir linke gitmeye çalışıyorlar; “http://www.recnes.com/wp/?p=32″.

Site linklerinde değişiklik yaptığım için artık bu linkler çalışmamaktadır. Ancak aradığınız konu halen site içerisinde yer almaktadır. Eğer bu tip bir sorun ile karşılaırsanız okumak istediğiniz konuyu “Site içi arama” vasıtası ile bulabilirsiniz.

Arama motorlarının daha önceden aldıkları linkler kaybolup yerine yenileri ekleninceye kadar bu sorun sanırım devam edecek.

İyi okumalar.