İşe ilk önce kurulu değilse aşağıdaki paketleri kurarak başlıyoruz,

sudo apt-get install apache2 libapache2-mod-python libapache2-svn python-setuptools subversion python-subversion

apt-get install trac ile depodan trac’i kurabilirsiniz anacak depodaki paket son stabil sürüm değildir. Son stabil sürümü bu bağlantıdan görebilirsiniz. son stabil sürümün adresini aldığıktan sonra aşağıdaki komutları sırasıyla işletiyoruz:

sudo easy_install http://ftp.edgewall.com/pub/trac/Trac-0.11.4.tar.gz
sudo mkdir /svn
sudo mkdir /trac
sudo htpasswd -cm /etc/svnauth kullanıcıadın
sudo htpasswd -m /etc/svnauth başkakullanıcı

Yukarıdaki “kullanıcıadın” yerine login olmak için kullandığınız kullanıcı adını, “başkakullanıcı” yerine de, eğer başka kullanıcı eklemeniz gerekiyorsa o kullanıcının adını yazın.

sudo nano /etc/svnaccess

komutu ile dosyayı açıp aşağıdaki satırları içine ekleyip kaydediniz:

[groups]
developers = kullanıcıadın, başkakullanıcı
[ / ]
@developers = rw
* = r

Aşağıdaki komut ile  apache için yeni bir konfigürasyon dosyası hazırlamak gerek:

sudo nano /etc/apache2/sites-available/myserver

<VirtualHost *:80>
ServerAdmin admin@admin.net

DocumentRoot /var/www
<Directory />
Options FollowSymLinks
AllowOverride None
</Directory>
<Directory /var/www/>
Options Indexes FollowSymLinks MultiViews
AllowOverride None
Order allow,deny
allow from all
</Directory>

ScriptAlias /cgi-bin/ /usr/lib/cgi-bin/
<Directory “/usr/lib/cgi-bin”>
AllowOverride None
Options +ExecCGI -MultiViews +SymLinksIfOwnerMatch
Order allow,deny
Allow from all
</Directory>

ErrorLog /var/log/apache2/error.log
LogLevel warn
CustomLog /var/log/apache2/access.log combined
ServerSignature On

Alias /doc/ “/usr/share/doc/”
<Directory “/usr/share/doc/”>
Options Indexes MultiViews FollowSymLinks
AllowOverride None
Order deny,allow
Deny from all
Allow from 127.0.0.0/255.0.0.0 ::1/128
</Directory>

<Location /svn>

DAV svn
SVNParentPath /svn

AuthType Basic
AuthName “Subversion Repository”
AuthUserFile /etc/svnauth
Require valid-user

AuthzSVNAccessFile /etc/svnaccess
</Location>

<Location /trac>

SetHandler mod_python
PythonHandler trac.web.modpython_frontend
PythonOption TracEnvParentDir /trac
PythonOption TracUriRoot /trac

AuthType Basic
AuthName “Trac”
AuthUserFile /etc/svnauth
Require valid-user

</Location>

</VirtualHost>

Yapılan değişikliklerin geçerli olması için aşağıdaki komutu uygulayın

sudo a2ensite /etc/apache2/sites-available/myserver
sudo /etc/init.d/apache2 reload

Daha önce oluşturduğumuz trac dizinin sahibini ve haklarını değiştirip etc altında trac.ini dosyasını düzenleyin.

sudo chown -R www-data /trac
sudo nano /etc/trac.ini

trac.ini dosyasına aşağıdaki satırları ekleyip kaydedin.

[header_logo]
alt = Logo
height = -1
link =
src = /logo.gif
width = -1

Bu dosya trac’ın öntanımlı ayarlarını barındıracaktır. eğer logo kullanmak istiyorsanız  logo resmini “logo.gif” adıyla /var/www klasörüne kaydetmeniz yeterli.

Son olarak otomatik olarak trac projesi oluşturmak için aşağıdaki kodları init.pl dosyasına yazıp kaydediyoruz.

#!/usr/bin/perl
$sName = $ARGV[0];
$lName = $ARGV[1];
if ($lName eq “”) {
$lName = $sName;
}
$sName =~ tr/A-Z/a-z/;
$path = “sudo svnadmin create /svn/$sName”;
system ($path);
$path = “sudo chown -R www-data /svn/$sName”;
system ($path);
$path = “sudo trac-admin /trac/$sName initenv ‘$lName’ ‘sqlite:db/trac.db’ ‘svn’ ‘/svn/$sName’ –inherit=/etc/trac.ini”;
system ($path);
$path = “sudo chown -R www-data /trac/$sName”;
system ($path);
$path = “sudo trac-admin /trac/$sName permission add kullanıcıadınTRAC_ADMIN permission list kullanıcıadın”;
system ($path);
print “Done!\n\n”;

Kod içinde bulunan “kullanıcıadın” kısımlarını değiştirmeyi unutmuyoruz. Bu dosya sayesinde “init.pl  projekısaadı ‘Proje Uzun Adı’” yazarak hızlı bir şekilde yeni projeniz için trac ve svn oluşturulmasını sağlayabilirsiniz.

Bu yazı “http://anantgarg.com/2009/03/25/subversion-trac-multiple-projects/” adresinden derlenmiştir.

sudo ln -s /usr/lib/libaudiofile.so /usr/lib/opera/10.00/libaudio.so.2

Bununla beraber Opera 10 snapshotları çalışır duruma geliyor. Muhtemelen bu yaptığım bağlantıyı /usr/lib/audiofile.so.2 olarak yapsanız da çalışacaktır zaten.

Neyse efendim, gelelim sorunumuzun sebebine. İlk başlarda sorunun tam olarak neden kaynaklandığını anlayamamıştım. İlk başlarda sorun herhalde sürücüler ile ilgili diye düşünüyordum ama konuyu derinlemesine araştırdıkça yurtdışındaki bir arkadaşın da DELL Studio 1535 aldığını ve üzerine Debian kurduktan sonra hemen hemen benimle aynı sorunları yaşadığını okudum. Tabi bu arkadaş biraz da pro_user olmasından dolayı sorunların çözümlerini de kendi üretmeyi başarmış. Ben de o arkadaşın çözümlerini incelerken sorunun alsında tam olarak sürücülerden kaynaklanmadığını gördüm.

Normalde BlueZUtils BlueTooth adaptörlerini hidd modunda çalıştırır. Ancak bizim dahili BlueTooth adaptörümüz hci modunda çalışmaktaymış bu yüzden konsoldan hid2hci komutunu vermemiz gerekmekte…

Gel gör ki Pardus BlueZUtils paketinden bu komutları verecek araçlar çıkmıyor. Bu yüzden ufak bir araştırma ile BlueZUtils’in bu komutları barındıracak şekilde kurulmasını sağlayacak yollu şu adreste buldum. Aynen aşağıdaki gibi dosyayı indirip gerekli anahtarlarla kaynaktan derlediğinizde bu komutlar da sisteminize dahil olmakta.

BlueZUtils kurulu durumdayken bu kaynak dosyasını indin. Daha sonra konsola girip dosyayı aşağıdaki komutları sırasıyla verin.

tar -xzvf bluez-utils-3.36.tar.gz

su -

pisi it gcc dbus-glib dbus-devel make

./configure –enable-hidd –enable-hid2hci DBUS_CFLAGS=”-I/usr/include/dbus-1.0 -I/usr/lib/dbus-1.0/include” DBUS_LIBS=”-L/usr/lib -ldbus-1″ GLIB_CFLAGS=”-I/usr/include/glib-2.0 -I/usr/lib/glib-2.0/include” GLIB_LIBS=”-L/usr/lib -lglib-2.0″ BLUEZ_CFLAGS=”-I/usr/include/bluetooth” BLUEZ_LIBS=”-L/usr/lib -lbluetooth -lgtk-x11-2.0″

make && make install

Artık hid2hci komutuna sahibiz. Bundan sonra aşağıdaki komutu vererek BlueTooth adaptörümüzü etkin kılabiliriz:

sudo hid2hci

Switching device xxxx:xxxx to HCI mode was successful

Eğer BlueTooth adaptörünün MAC adresi gerekiyorsa şu komutu veriniz. Aynı zamanda adaptörün çalışıp çalışmadığını da kontrol etmiş oluruz böylece:

hcitool dev

Devices:
hci0 00:MA:CA:DR:ES:İ4

Atrık Pardus menüsü Programlar>Sistem>kbluetooth (Bluetooth Sunucusu) programını çalıştırıp gerekli ayarları yapabiliriz.

Ve DELL Studio 1535′e Pardus kuruldu….

Tabi bu sadece donanım sorunlarının başlangıcıydı, hehe! İlk kurulum sonunda dakika 1 gol 1 olarak WiFi kartı tam da 90′a golü ampul gibi taktı. Malesef WiFi kartı Pardus altında öntanımlı olarak kurulu gelmiyordu. Yaklaşık bir saat kadar nette takla attıktan sonra Ubuntu forumlarından birinde detaylı bir çözüm buldum.Bulduğum dökümantasyona şuradan göz atabilirsiniz.

Normal şartlar altında makinede kurulu gelen Windows Vista Basic’e göre WiFi kartı “DELL Wireless 1397 WiFi Mini-Card”, ancak kullandığı chipset ile ilgili en ufak bilgi yok. Nette ufak bir araştımadan sonra chipsetinin BroadCom 43XX (BCM4310 (rev 01)) model olduğunu öğrendim.

Aynı sayfa içinde birçok Broadcom kartı ile ilgili çözüm mevcut. Yalnız Pardus ile Ubuntu sistemlerindeki ufak tefek değişiklikler yüzünden oradaki çözümleri Pardusta uygulamak çok daha kolay. çözümlerde verilen bazı komutları öncelikle Pardus’ta nasıl işleteceğimi bilememiştim, çünkü gerekli olan ayar dosyası Pardus’ta kullanılmamaktaydı. Sonradan anladım ki zaten o komutları kullanmama gerek yokmuş

Gelelim sorunun çözümüne. Yukarıdaki linkte bulunan ingilizce Ubuntu dökümantasyonuna göre wireless’i kullanmak için ‘ndiswrapper’ ile birlikte vindows XP için yazılmış sürücüleri kullanacağız. Bunun için öncelikle sisteminizde ‘ndiswrapper’ın kurulu olması gerekmekte. Pardus öntanımlı olarak zaten ilk kurulumda ‘ndiswrapper’ uygulamasını kuruyor. Bunun için ekstra bir işlem yapmanıza gerek yok.

Sisteminizdeki kartın tam olarak doğru kart olduğunu öğrenmeniz gerekmekte. Çünkü aşağıda adresini vereceğim sürücü dosyalarının bulunduğu paket, sadece benim kullandığım modele özgü sürücüleri içermektedir. Kartınızın benimkiyle aynı olduğunu öğrenmeniz için bir konsol açıp aşağıdaki komutu çalıştırınız:

sudo lspci -n | grep ’14e4:43′

Bu komutun karşılığında şu çıktıyı aldıysanız aşağıdaki adımları aynen uygulayabilirsiniz. Yok eğer aynı değilse yukarıda adresini verdiğim ingilizce dökümandaki karşılaştırmalı listeden doğru adıma geçip sizin kartınıza uygun sürücüyü indirebilirsiniz.

0c:00.0 0280: 14e4:4315 (rev 01)

Daha sonra aşağıdaki komutları işlterek ‘ndiswrapper’ı kullanmadan önce mevcut kernel modülünü blackliste almamız lazım.

echo -e ‘blacklist bcm43xx\nblacklist wl’ | sudo tee -a /etc/modprobe.d/blacklist

Rahat çalışabilmemiz için kullanıcı klasörünüzde bir klasör yaratalım:

mkdir ~/bcm43xx; cd ~/bcm43xx

Sürücü paketini indirip bu klasöre açalım:

wget http://myspamb8.googlepages.com/R174291-pruned.zip
unzip R174291-pruned.zip

Aşağıdaki komut serisi ile xp sürücülerini Pardusun kullanabileceği hale getirelim:

sudo ndiswrapper -i bcmwl5.inf
ndiswrapper -l
sudo depmod -a
sudo modprobe ndiswrapper
sudo ndiswrapper -m

Ve son olarak sürücülerin her boot sekansında yüklenmesi için
/etc/modules.autoload.d/kernel-2.6 dosyasını açıp en alt satırına ‘ndiswrapper‘ yazıp dosyayı kaydedip çıkalım.

Son bir işlemimiz kaldı, o da Pardus’u yeniden başlatmak
Bu işlemleri daha önce Vista sürücüsü ile denediğimden dolayı olmayacağına kendimi inandırmışım.
Yeniden başlattıktan sonra WiFi ışığının yanıdığını görmek güzel bir duyguydu

Artık sistem tablasındaki “Ağ Programcığı”na sağ tıklayıp “Bağlantıları Düzenle” seçeneğine geldikten sonra “Yeni Bağlantı” düğmesine tıklayıp kablosu bağlantınızı oluşturabilirsiniz.

Eğer bağlananama gibi bir sorun ile karşılaşırsanız konsolda “service” komutu ile “wpa_supplicant” servisinin çalışıp çalışmadığını kontrol ediniz.

MOD_DOSEVASIVE(Apache DoS Evasive Maneuvers Module):

Mod_dosevasive apache için DoS , DDoS ve brute force saldırılarını engellemek için yazılmış bir modüldür.Firewall’ların genellikle etkisiz kaldıkları get,post tipi saldırılarda özellikle yeteneklerini göstermektedir.Böylece sunucunuza aşırı yük binmeden kendini toparlayabilmesini sağlamaktadır.Kolayca firewall, router, ipchain ve iptables ile anlaşabilecek şekilde modülü ayarlayabilirsiniz böylece saldırganların sunucudan firewall seviyesinde ya da router seviyesinde atılmasını sağlayabilirsiniz.Genel olarak yaptığı işi inceleyelim kullanıcı sunucudaki bir siteye devamlı get, post, put gibi istekler gönderiyorsa mod_dosevasive tarafından kara listeye alınıyor sizin belirlediğiniz süre boyunca kara listeye alınan kişi sunucuya istek göndermeye devam edebilir ama alacağı http 403 forbidden(yasak) cevabını alır.Bu istekler devam etse bile sunucunuz yorulmayacaktır.Kendi deneyimlerimi yazının en sonunda paylaşacağım.Eğer firewall yada router ile anlaşabilecek şekilde ayarlarsanız mod_dosevasive yı kara listeye alınan kullanıcı bekletilmeden direk sunucudan uzaklaştırılacaktır.

Teknik Detaylar:

Tarama işlemi oluşturulan bir dinamik hash tablosunun kontrolü ile yapılır.Bu tablodaki ipler aşağıdaki standart kurulum değerlerini gösteriyorsa kara listeye alınır.

*Saniyede aynı sayfayı birden fazla istek yapılmışsa.
*Aynı çocuk süreç üzerinden 50 istek yapıldı ise.
*Kara listeye alındığı halde istek yapılıyorsa.

bu genellikle bu aralar çok yaygın olarak yapılan http flood scriptlerinden sunucuyu korumaktadır.Hem cpu kullanımını minimal de tutarken hemde sunucuyu bandwith türü yapılan saldırılardan korur.Belirlenen süre içinde engellenen kullanıcılar süre bittiğinde sunucuya takrar istek gönderebilir tabi firewall yada router ile sunucudan atılmadı ise.Sunucudan yasaklı olan ip listesi /tmp dizininde saklanmaktadır ve mod_dosevasive tarafından kontrol edilmektedir

Kurulum İşlemleri

Apache 1.3.x için kurulum detayları.

1.) /usr/local/src dizinine geçiyoruz.

cd /usr/local/src

2.)Dosyayı sunucuya indiriyoruz.

wget http://www.nuclearelephant.com/proje...ve_1.10.tar.gz

3.)Sıkıştırılmış arşiv dosyasını açıyoruz.

tar -zxvf mod_dosevasive_1.10.tar.gz

4.)Ctrl+x tuş kombinasyonunu kullanarak dosyayı kaydedip çıkın.

5.)Apache yi yeniden başlatın.

/etc/init.d/apache restart

Apache 2.x için ayarların yapılması

1.)Apache ayar dosyası olan httpd.conf dosyasını açın

2.)LoadModule mod_dosevasive.c yazan yeri bulun altına aşağıdakileri ekleyin.

<IFMODULE mod_dosevasive20.c>
DOSHashTableSize 3097
DOSPageCount 2
DOSSiteCount 50
DOSPageInterval 1
DOSSiteInterval 1
DOSBlockingPeriod 10
DOSBlockingPeriod 600
</IFMODULE>


3.)Tekrar ctrl+w tuşlarına basın gelen arama ekranına MaxRequestsPerChild MaxRequestsPerChild = 0 değerini göreceksiniz o değeri MaxRequestsPerChild 10000 olacak şekilde değiştirin.Bu sayede mod_dosevasive süresi dolan hash leri temizleyecektir.Ayrıca gene httpd.conf ta keepalive yazan kısım on olarak kalsın off yaparsanız çalışmayacaktır.

4.)Dosyayı kaydedip apache yi yeniden başlatın.

Eklenen Değerlerin anlamları

DOSHashTableSize:

Her alt süreçteki en üst seviye nodlarının büyüklüğünü belirtir.Bu değeri yükseltmek performans artışını sağlayacaktır fakat aynı zamanda kayıtların kontrolü daha seyrek yapılacaktır.Eğer yoğun bir sunucunuz varsa bu değeri yükseltin .

DOSPageCount:

Aynı sayfaya gelebilecek belirli bir süredeki istek sayısıdır.Belirli bir süre değeri DOSPageINterval değeri ile ayarlanır.Eğer bu istek sayısı aşılırsa ip kara listeye alınır sunucuya ulaşmaya çalıştığında 403 forbidden yanıtını alır.

DOSSiteCount

DOSSiteInterval değerinde belirtilen sürede siteden çekilebilecek obje,nesne sayısıdır.(html, css, resim vs.)

DOSPageInterval

DOSPageCount değeri için ayarlanacak saniyedir.

DOSSiteInterval

DOSSiteCount değeri için ayarlanacak saniyedir.

DOSBlockingPeriod:

Kara listeye alınan iplerin 403 forbidden yanıtını alacağı saniye cinsinden süredir bunu yüksek tutmaya çalışın 10 dakika gibi yani 600

DOSEmailNotify

Herhangi bir saldırı olduğunda maillerin gideceği e-posta adresi.

DOSSystemCommand:

Sistem tarafından icra edilebilecek komutlar.

Kişisel Deneyim:
Daha önce http flood scriptlerini engellemek için bir çok firewall, apache için eklenti kurdum denedim ve çoğu gerçekten bir işe yaramıyordu kanaatimce ya da beklediğim şekilde etki etmiyordu. Örneğin: mod_throotle, dosevasive varken kesinlikle kurmayın derim. Modu deneme platformum p4 2.4 1024 ram. Yaklaşık 80 siteyi barındıran orta yoğunlukta bir server modülü önce firewall ile iletişim kurmayacak şekilde kurdum böylece kara listeye alınan bir ip hemen serverdan uzaklaştırılmayacak 403 mesajları gönderilecekti. İlk denemememi 1024K adsl ile yaptım, %0.5 seviyesinde seyreden server load ve %30 seviyesinde seyreden ram, saldırının birinci dakikasında yük yoğunluğu %60′a, ram kullanımı %70 civarına çıktı. Modülün logları incelemeye başlaması ile %60′a çıkan yük yoğunluğu, saldırıya devam etmeme rağmen 10 dakika içinde %1.3 seviyesine indi buda bu kadar ağır bir saldırı için çok normal herhangi bir önlem alınmamış bir serverda böye bir saldırı yani dinamik php sayfalarına devamlı get isteği gelmesi, önce apache’yi çükertir sonra mysql’ın ve sunucunun kendine gelemeyeceğine garanti veririm.

Yaklaşık bir buçuk saat kadar saldırıyı sürdürdüm, bu sürede ortama process sayısı 167.23 requests/sec dır. Görüldüğü gibi aşırı fazla bir sayı. Saldırı sırasında 30-40 arası olan ram kullanımı 80 e çıktı buda gayet doğal bir olay, çünkü linux un işleyişi windows gibi değildir elindeki bütün işlemleri olabildiğince ram’e yazar, yeterli bellek kalmadığında ise bunları boşaltır ama benim görüşürüz 2gb ram’li bir sunucuda bu tür ağır bir http flood un mod_dosevasive ile hiç bir etkisi olmayacaktır.APF firewall’u mod_dosevasive ile iletişim kuracak şekilde ayarladığımda ise saldırı yaptığım ip 3 dakika içinde sistemden uzaklaştırıldı.

Benim kullandığım kurallar biraz daha agresif olmasına karşın server’da çok yoğun siteler olmadığı için çok iyi sonuç verdiğini düşünüyorum.

Agresif kural zinciri:

<IFMODULE mod_dosevasive.c>
DOSHashTableSize 3097
DOSPageCount 1
DOSSiteCount 25
DOSPageInterval 1
DOSSiteInterval 1
DOSBlockingPeriod 600
</IFMODULE>


mod_dosevasive nın Firewall ile yardımıyla kara listeye alınanları sunucudan uzaklaştırması

1.)Konsolda root iken visudo yazın.Dosyanın en altına girip şunu ekleyin

nobOdy HOSTNAME = NOPASSWD: /usr/local/sbin/apf -d *

Burada hostname kısmına kendi hostname inizi yazın bunu öğrenmek için konsolda hostname komutunu kullanabilirsiniz.Benim hostname im root.abcd.com diyelim oraya

Örnek:
nobOdy root. = NOPASSWD: /usr/local/sbin/apf -d *

yazıyorum. Kaydetmek için ESC tuşuna basın ve ardından qw tuşlarına basıp enter deyin.

2.)Apache ayar dosyası olan httpd conf dosyasını gene açıyoruz

pico -w /usr/local/apache/conf/httpd.conf

3.)Daha önce eklediğimiz kısımı buluyoruz
DOSHashTableSize 3097
DOSPageCount 5
DOSSiteCount 100
DOSPageInterval 2
DOSSiteInterval 2
DOSBlockingPeriod 600


hemen altına şu 2 satırı ekliyoruz

DOSEmailNotify color=#22229cemail@adresiniz.com
DOSSystemCommand "sudo /usr/local/sbin/apf -d %s"

kendi mail adresinizi değiştirmeyi unutmayın.

4.)Dosyayı kaydedip çıkıyoruz ve apache yi yeniden başlatıyoruz

/etc/init.d/apache restart

5.)Artık kara listeye alınan ipler firewall tarafından sistemden uzaklaştırılacaktır.

Kaynak: http://www.pembeyesil.com/f46/ddos-korunma-yollari-953/

Ayrıca yeni KDE’nin, KDE 3′ten %30 daha hızlı olduğu söyleniyor.

Yakın zamanda KDE 4′ü Microsoft Windows XP üzerine kurup deneyeceğim bakalım nasıl olmuş. Sisteminize uygun KDE 4 kurulumu için tıklayın.

Ekran kartınızı kurup, X11 konfigürasyon ayarlarını yaptıktan sonra aşağıdaki iki satırlık işlemi yapmanız yeterli :

1. adım : Pisi programcığının ”Ayarlar/Paket Yöneticisi Programını”Yapılandır menüsüne girin. Depolar sekmesindeki “Yeni Depo Ekle” düğmesine tıklayın. Depo adı satırına “Contrib” Depo adresine de “http://paketler.pardus.org.tr/contrib-2007/pisi-index.xml.bz2″ adresini yazıp “Tamam”a tıklayın ve depo listesinin güncellenmesini bekleyin.

2.adım : ”http://paketler.pardus.org.tr/pardus-2007-test/sexy-python-0.1.9-1-1.pisi” dosyasını indirip kurun. Sonra Pisi’yi açıp “Yeni Paketleri Göster” kısmına geçip arama satırına “compiz” yazın. Filitreleme sonucu gelen paketlerin hepsini işaretleyip kurun.

Hepsi bu.

Desteklenen Kartlar
- ATI: Radeon 7000′den 9600′ye kadar olanlar. (r100, r200 ve r300 serileri)
- Intel: i810′dan i945′e kadar olan kartların tümü.
- nVidia: Resmi sürücüsünün desteklediği kartların tümü. Örneğin: Benim FX550 kartım.
- S3: Savage serisi. (normalden yavaş çalışıyor)
- Atı Radeon 9700 mobility destekliyor ancak önce pisi’de bulunan ati sürücülerini kurmanız gerekiyor.

Desteklenmeyen Kartlar
- ATI: Rage 128, Mach64, Radeon 8500.
- Matrox: MGA G200′den G550′ye kadar olan kartlar.
- 3dfx: Voodoo 1 ve 2.
- 3b hızlandırıcısı olmayan kartlar.
- nVidia: Eski kartlar. (TNT serisi)
- Via : VT8378 [S3 UniChrome] olan modeli.

Durumu belli olmayanlar
- Via
- Sis

Ekran kartına göre Xorg yapılandırması aşağıdaki gibi olmalıdır :

Intel ekran kartları için :
xorg.conf dosyasında aşağıdaki değişiklikleri yapın:
Extensions bölümünde #Option “Composite” “enable” yazan yerdeki # karakterini silin. Aşağıdaki gibi olacak.

[code]Section "Extensions"
Option “Composite” “enable”
EndSection[/code]

Device bölümüne Option “XAANoOffscreenPixmaps” “true” ve Option “AllowGLXWithcomposite” “true” satırlarını ekleyin.

[code]
Section "Device"
Screen 0
Identifier "VideoCard0"
Driver "i810"
VendorName "Intel Corporation"
BoardName "Mobile 915GM/GMS/910GML Express Graphics Controller"
Option "RenderAccel" "true"
Option “XAANoOffscreenPixmaps” “true”
Option “AllowGLXWithcomposite” “true”
EndSection
[/code]

ServerLayout bölümüne Option “AIGLX” “true” satırını ekleyin.

[code]
Section "ServerLayout"
Identifier "Simple Layout"
Screen "Screen0"
InputDevice "Mouse0" "CorePointer"
InputDevice "ALPS GlidePoint" "SendCoreEvents"
InputDevice "Keyboard0" "CoreKeyboard"
Option "Xinerama" "off"
Option "Clone" "off"
Option “AIGLX” “true”
EndSection
[/code]

dosyada başka bir değişiklik yapmanız gerekmiyor. Kaydedip kapatabilirsiniz. Şimdi opengl desteğini açmak için konsolda şu komutu verin.

update-opengl xorg-x11Bu komuttan sonra CTRL+ALT+BACKSPACE tuşlarına aynı anda basarak grafik ekranın tekrar açılmasını sağlayın. Eğer aşağıdaki komutun çıktısı direct rendering: Yes ise sorunumuz yok demektir. Compiz Fusion kurmaya geçebilirsiniz.

Nvidia ekran kartları için:

Adresinden ekran kartı modelinize göre gerekli paketi tespit ediyoruz.Mesela GeForce 6800 grubunda ise nvidia-kernel-new, nvidia-tools-new ve nvidia-glx-new, GeForce2 MX/MX 400 grubunda ise nvidia-kernel, nvidia-tools ve nvidia-glx, RIVA TNT nin grubunda ise nvidia-old, nvidia-tools-old ve nvidia-glx-old paketlerini kurunuz.

Kurulum tamamlandıktan sonra konsolu (Pardus > Programlar > Sistem > Terminal Programı (Konsole)) açın.

[code]sudo nvidia-xconfig –composite –allow-glx-with-composite –add-argb-glx-visuals[/code]

(composite allow ve add önünde çit çizgi var.) komutunu verin. parolanızı girin. Gerekli değişiklikleri kendi yapacak. Bilgisayarınızı kapatıp açın. Nvidia logosu görünüyorsa olmuş demektir. Artık Compiz Fusion kurulumuna geçebilirsiniz.

ATI ekran kartları için:

Ati-drivers sürücüleri henüz #Option “Composite” “enable” açılmasını desteklememekte. Bu yüzden biz xorg.server la ile gelen açık kaynak ati sürücüsünü kullanacağız.Sisteminizde ati*.pisi veya ati*.run sürücüleri kurulu ise ilk olarak onları kaldırmalısınız.(Konsol altında root olarak bu komutları veriyoruz.)

[code]pisi rm ati-drivers[/code]

xorg.conf dosyasında aşağıdaki değişiklikleri yapın.

Section “Extensions” bölümünde #Option “Composite” “enable” yazan yerdeki # karakterini silin.

[code]
Section "Extensions"
Option “Composite” “enable”
EndSection
[/code]

Device bölümüne Option “XAANoOffscreenPixmaps” “true” satırını ekleyin (İki yerde var).

[code]
Section "Device"
Screen 0
Identifier "VideoCard0"
Driver "ati"
VendorName "ATI Technologies Inc"
BoardName "RV350 AS [Radeon 9550] (Secondary)"
# BusID "PCI:01:00:1"
Option “XAANoOffscreenPixmaps” “true”
EndSection

Section “Device”
Screen 1
Identifier “VideoCard1″
Driver “ati”
VendorName “ATI Technologies Inc”
BoardName “RV350 AS [Radeon 9550]”
# BusID “PCI:01:00:0″
Option “XAANoOffscreenPixmaps” “true”
EndSection
[/code]

Section “Screen” bölümünde ise DefaultDepth 24 ve Depth 24 olmalı.

[code]
Section "Screen"
Identifier "Screen0"
Device "VideoCard0"
Monitor "Monitor0"
DefaultDepth 24
Subsection “Display”
Depth 24
Modes “1280×1024″ “1152×864″ “1024×768″ “800×600″ “640×480″
EndSubsection
EndSection
[/code]

ServerLayout bölümüne Option “AIGLX” “true” satırını ekleyin.

[code]
Section “ServerLayout”
Identifier “Simple Layout”
Screen “Screen0″
InputDevice “Mouse0″ “CorePointer”
InputDevice “Keyboard0″ “CoreKeyboard”
# Multihead stuff
# Screen 0 “Screen0″ 0 0
# Screen 1 “Screen1″ RightOf “Screen0″
Option “Xinerama” “off”
Option “Clone” “off”
Option “AIGLX” “true”
EndSection
[/code]

Eskiden Linux’a kurduğum Opera’da yine Flash kurulum sorunları yaşanıyordu. Ama bir şekilde yine de Flash Player kurulduğunda iki platformda da aynı tepkileri veriyor, aynı sorunları yaşatıyordu. Artık durum biraz daha farklı. Bu şekli ile Flash Player iki platformda da farklı davranmaya başladı. Bir platformda bir animasyon çalışmazken diğerinde çalışabiliyor. Hemde aynı browser sürümü ve aynı Flash Player sürümü ile.

Herşey bir kenara Adobe’un son çıkarttığı Flash Player Opera ile uyumlu değil. Bunu kendi sitesinden Flash Player’in tar.gz paketini sitesinden indirmeye çalışırken farkettim. Download kısmında desteklene browserlar olarak sadece Firefox, Mozilla ve SeaMonkey görünüyordu. Diğer Linux tabanlı hiçbir browserın desteklenmediği aşikar. Doğal olarak kurma çabalarım da boşa çıktı. Kurduğum v.9 Flash Player Opera ile çalışmadı. Ben de aşağıdaki adresten v.7 Flash Player’i indirip kurdum.

http://fpdownload.macromedia.com/get/flashplayer/current/install_flash_player_7_linux.tar.gz

Daha sonra da kurdum. Doğal olarak Opera’ya Flash desteği gelmiş oldu. Gayet güzel çalışıyor ama yine de bazı siteler için illa ki v.9 Flash Player gerekli. Bunun için aşağıdaki linkten v.9 Flash Player’i indirip içindeki libflashplayer.so dosyasını daha önce kurduğum v.7 Flash Player’ın libflashplayer.so dosyası ile değiştirdim. Böylece Opera artık Flash Player v.9 kullanır olmuştu.

Bu anlattıklarımdan bişey anlamayanalar için adım adım neler yaptığımı izah edecek komutları koydum ;)

• # sudo -s
• # wget -c http://fpdownload.macromedia.com/get/flashplayer/current/install_flash_player_7_linux.tar.gz
• # tar zxvf install_flash_player_7_linux.tar.gz
• # cd install_flash_player_7_linux
• # ./flashplayer-installer

Bu kurulum betiğini çalıştırdığımızda bize eklentiyi nereye kurmamızı istediğmizi soracaktır. Kullandığım Ubuntu sisteminde Opera’nın plugin klasörü “/usr/lib/opera” adresinde bulunduğu için bu adresi verdim.

• # wget -c http://fpdownload.macromedia.com/get/flashplayer/current/install_flash_player_9_linux.tar.gz
• # tar zxvf install_flash_player_9_linux.tar.gz
• # cd install_flash_player_9_linux
• # cp libflashplayer.so /usr/lib/opera/plugins

Son adım ile doğrudan kurduğunuz zaman çalışmayan Flash Player v.9 bu şekilde Opera’da çalışır hale geliyor.

Aşağıdaki adımları izleyerek taklalarımızı atmaya başlayabiliriz.

İlk olarak yapmamız gereken işlem yeni bir kullanıcı grubu açmamız lazım. Açacağımız bu grup sonraki adımlarda fstab’a ayar verirken lazım olacak. Eğer KDE kullanıyorsanız kde kontrol merkezinden kullanıcı yönetimine girip buradan bir grup oluşturabilirsiniz.

Oluşturacağımız grupun adı “usbfs” olsun. Önemli olan oluşturduğunuz bu grubun Group ID’sini (GID) bilmemiz. Bu grubu oluşturduktan sonra kendi kullanıcımızı bu grup dahil etmemiz gerekmekte. Bu işlem bittikten sonra favori metin editörünüz ile /etc/fstab dosyasına aşağıdaki satırı oluşturduğunuz Grup IDsine göre düzenleyerek ekleyin.

Örn : # sudo nano /etc/fstab

none /proc/bus/usb usbfs devgid=1001,devmode=664 0 0

devgid= karşılığındaki rakam oluşturduğunuz ”usbfs” grubunun ID olmak zorunda, aman dikkat!

Dosyayı saklayıp şıktıktan sonra bilgisayarınızı restart etmeniz lazım ki fstab dosyasında yaptığımız değişiklik işler hale gelsin.

Bilgisayar restart ettikten sonra bir konsol açıp aşağıdaki komutu verelim, bakalım bilgisayara ne USB cihazlar bağlıymış.

# VBoxManage list usbhost

Karşılığında aşağıdaki gibi bir döküm almış olmanız gerekiyor :

VirtualBox Command Line Management Interface Version 1.3.2
(C) 2005-2007 InnoTek Systemberatung GmbH
All rights reserved.

UUID: e27ead1c-e770-4453-84bc-f515fe4639b3
VendorId: 0x03f0 (03F0)
ProductId: 0×1016 (1016)
Revision: 0.0 (0000)
Manufacturer: HP
Product: HP USB Sync
SerialNumber: 00337535-1215-0150-7800-0050bf1977e0
Address: /proc/bus/usb/001/060
Current State: Captured

Bu verilere göre VirtualBox’ı çalıştırıp USB cihazları kullanmak istediğiniz sanal işletim sisteminizin ayarlarındaki USB bölümüne yeni USB filitresi ekleyin ve kullanmak istediğiniz cihazın listedeki parantez içinde yazan VendırID ve ProductID rakamlarını girin. (bende sadece bu iki veriyi girmek yeterli oldu)

Daha sonra misafir işletim sisteminizi çalıştırın. Misafir işletim sisteminiz Windows ise muhtemelen kendisi “Yeni donanım bulundu” diyerek atlayacaktır. Geriye kalan eğer gerekliyse USB cihazın driverını kurmak ve cihazı kullanmay bşalamak.

Bu işlemler sonucu en azından ben HP iPaq cihazımı çalıştırdığımı belirtebilirim.

Kolay gelsin.

Klavye Font ve Türkçe Karakter  Problemi :
Öncelikle konsolda “root” olarak login olduktan sonra “locales” dosyalarını bir elden geçirmek gerekmekte

# dpkg-reconfigure locales

Daha sonra “console-setup” dosyamızı “dpkg-reconfigure” ile yeniden şekillendirmeye başlamamız lazım.

# dpkg-reconfigure console-setup

çalıştırdığımız zaman karşımıza ilk önce klavyenizin ne tip bir klavye olduğunu seçebilmeniz için bir liste geliyor.

Bu listede sizin kullandığınız kalvyeye uygun olan seçeneği seçiyoruz.

Örneğin benim klavyem “Microsoft Wireeless Comfort Keyboard1.0A”, listede mevcut olan “Microsoft  Wireless Multimedia Keyboard 1.0A” seçeneğini seçtim.

Sonraki menüde klavyenizin menşeini sormakta, listedeki en uygun seçenek “Turkey” olsa geerk

Keyboard Layout olarak yine “Turkey”i seçtim. Diğer seçenekleri ellemedim bile çünkü gerek kalmadı.

Sonraki menüde “AltGr” tuşunun nerede olduğunu belirlemeniz gerekiyor. Bu tuş pek çok klavyede “Sağ Alt” tuşu olarak bilinir. İsterseniz menüden bu tuşun yerini değiştirebilirsiniz de

“Compose Key” normalde o tula basılı tutarak sağ taraftaki nümerik tuş takımından kodunu girdiğiniz karakteri bastırmanıza yarar. Ancak nedendir bu tuş için seçeneklerde, DOS’tan alışageldiğim “Sol Alt” tuşu yok. Bende onun yerine “Menü Tuşu”nu kullandım.

“Encodin on the Console” bölümü kullandığınız dile uygun olan karakter  kodunu seçmenizi sağlar. Böylece ekrana başılacak olan karakterlerin düzgün görünmesi sağlanır. “UTF-8″i tavsiye ederim. Ancak iş “UTF-8″ i seçmekl bitmiyor, sonraki menüden “Codeset” olarak “Lat15″i seçmek gerekmektedir. “UTF-8 değilde “Lat15″i seçmemizdeki amaç sonraki menüde karşımıza çıkacak olan font seçenklerimizi arttırabilmek.

Sonraki menüde “Fonts for teh Connsole” yani konsol için font seçimine geliyor sıra. Ben göz zevkime göre “TerminuzBoldVGA” fontu seçtim. Gayet güzel bir görüntüsü var tavsiye ederim.

Bir sonraki adımımız font boyutunu belirlemek, yine göz zevkinize göre buradan font boyutunu seçebilirsini. Ben 14 punto seçimimden şimdilik memnunum.

Bu bölümde karşınıza kaç tane aktif konsolunuz olduğunu soran bir sual ile karşılaşacaksınız. Öntanımlı olarak bende “/dev/tty[1-6]” geldi. bu satırı kullandığınız konsol adetine göre düzenleyebilirsiniz. Eğer bir fikriniz yoksa muhtemelen 6(altı) tane konsolunuz vardır ve bu satırı değiştirmeden bırakabilirsiniz.

Bundan sonra ayar işlemlerimiz bitmiş ve kendimizi yine konsolun karanlık satırlarında bulmuş olacağız. Ancak yaptığınız hiçbr işlemin henüz etki etmediğini görebilirsiniz, telaşa kapılmayın.

Yaptığınız ayarlar bir sonraki restartta etkin hale gelecektir. Ancak restart etmeden etkin hale getirmek isterseniz komut satırında “setupcon” komutunu çalıştırmanız yeterli olacaktır.

Konsol Çözünürlüğünü Değiştimek :

Konsol çözünürlüünü değiştirmek için kullanabileceğiniz yöntem boot loader’ınızın kofigürasyon dosyasında yapılacak değişiklikten ibaret.

Aşağıdaki tabloda konsolu hangi çözünürlükte ve ne renk derinliğinde kullanmak isdediğinizi seçebilirsiniz :

…………..640×480 800×600 1024×768 1280×1024

256 colors      768        771         773          775

32K colors      784        787         790          793

64K colors      785        788         791          794

16M colors      786        789         792          795

Bu tablodan seçeceğiniz kodu örneğin /boot/grub/menu.lst dosyasında vga=792 şeklinde yazarsanız bir dahaki açılışta konsola 1024×768 çözünürlükte 16M renkderinliğinde açılacaktır.

Kodlar aynı kalmakla beraber yapacağınız değişiklik bootlader’a göre değişiklik göstermektedi. Daha detaylı bilgi için aşağıdaki linklerdeki yazıları okuyabilirsiniz :

http://www.mat.univie.ac.at/~gerald/laptop/vesafb.txt
http://www.gentoo.org/doc/en/handbook/handbook-x86.xml?part=1&chap=10

Biraz araştırmadan sonra daha önce de nette karşılaştığım Envy çözümüne bi şans vereyim dedim.

Alberto Milone adlı linux kullanıcısı tarafında herkesin işini kolaylaştıracak bir script yazılmış.

Bu script aynı zamanda deb paketi halinde sitesinde yayımlanıyor bu da Envy’i kurup kullanmayı çok rahat bir hale getiriyor.

Bu paketi bir kere sisteminize kurduktan sonra istediğiniz kadar kerneliniz değişsin sorun değil.
Kernel güncellemsi sonrasında X açılmaz ise hemn konsoldan Envy’i çalıştırp ekran kartı sürücünüzü yeni kernelinize göre derleyip anında X’i çalışır vaziyete getirebilirsiniz.

Paketi sitesinden indirdikten sonra

# dpkg -i envy_0.8.2-0ubuntu1_all.deb

Komutu ile paketi sisteme kuruyoruz. Daha sonra

# sudo envy

komutu ile scripti çalıştırıyoruz.

Script çalışınca karşınıza çoktan seçmeli bir menü geliyor :

+———————————————————–+
| Envy Menu ver.0.8.2 |
| 1 – Install the NVIDIA driver |
| 2 – Uninstall the NVIDIA driver |
| 3 – Install the ATI driver |
| 4 – Uninstall the ATI driver |
| 5 – Install the ATI/NVIDIA driver Manually |
| 6 – Restart the Xserver |
| 7 – Exit |
| NOTE: IF THE SCREEN TURNS BLACK, PLEASE TYPE ALT+F1 |
+———————————————————–+
Please select one of the activities displayed above and press ENTER:

Bu menüden ekran kartınıza uygun driver kurulumunu seçiyorsunuz. Envy kurulumu yapabilmesi için gerekli olan, sisteminize uygun dosyaları internetten indirip kurulumu yapıyor. Kurulum bittiği andan itibaren Envy X serverinizi başlatıyor ve anında X ekranı karşınıza geliyor.

Kurduktan sonra çalışmayan oyunları denedim, hiçbirisinde sorun çıkmadı. Ben de hayatımda hiç bu kadar basit ekran kartı kurulumu görmedim

KeyTouch2 : http://keytouch.sf.net/

Bu programcık sayesinde elinizdeki multimedya kalvyenin tüm tuşlarını istediğiniz gibi ayarlayıp kullanabiliyorsunuz.

Eğer sisteminize uygun paketi varsa kurulumu oldukça basite indirgemiş olursunuz. Ben Kubuntu kullanıyordum ve Ubuntu paketlerini görünce çok sevindim mesela. Eğer uygun paket yoksa derlemeniz gerekecek.

KDE 3.5 ile kullanıyorum şu an sorunsuz çalışıyor.

Ama bu durumdan sabah sizden önce gelen iş arkadaşlarınız pek memnun değil. İnternet hızındaki yavaşlamadan dolayı gelir gelmez yaptıkları ilk iş makinanızı kapatmak oluyor. Bu da sizin işinize gelmiyor. O zaman akşam açık bıraktığınız p2p programını her sabah saat 8:00′de kapatmasını, bilgisayarınıza öğretmemiz lazım.

crontab -e

8 0 * * * kill `pidof amule`

Normalde kurmuş olduğum Pardus sistemim kendi kernel sürücüleri ile zaten X’i çalıştırmaya yetiyordu. Ancak sorun şu ki, ekran kartının kendi sürücüleri yüklü olmadığı için X üzerinde OpenGL destekli yazılımları kullanamıyordum. Bi bakayım dedim acaba ekran kartına özel bir şeyler var mı diye. Şöyle içinde üç beş Nvidia kelimesi geçen Pardus ile ilgili forum kurcaladım ve gördüm ki aslında gayet basit bir kurulumu varmış.

Hemen işe koyuldum. Ancak kurulum anlatıldığı kadar hazır bir kurulum değilmiş, bunu öğrendim. Pardus’un Viki’sinde anlatılan kurulum bir yere kadar doğru. Nereye kadar diye soracak olursanız….. Sorun hadi… Sordunuz mu? Tamam o zaman devam edelim.

Eski model NVidia ekran kartları için “-old” ile biten paketlerin (nvidia-kernel-old, nvidia-glx-old, nvidia-tools-old) kurulması gerektiği yere kadar doğru. Ondan sonra anlatılan basit kurulum işlemleri için kullanılan “nvidia-xconfig” scripti eski kartlar için kurmuş olduğumuz paketler ile kesinlikle gelmiyor. Bu sorunun da şöyle basit bir çözümü var.

/etc/X11 altında bulunan xorg.conf dosyasında sadece iki satırda yapacağımız değişiklik bu sorunun çözümüdür. Şimdi adımları baştan alacak olursak şu şekilde kurulumu gayet kolay bir şekilde yapabiliriz:

- Öncelikle Pisi ile yukarıda bahsi geçen eski Nvidia kartlar için gerekli paketleri kurarız.
- İkinci aşamada bir konsol açıp root haklarına erişiriz.
- Daha sonra /etc/X11 altında xorg.conf dosyasının bir kopyasını yedek amaçlı bir yere alırız. Başımıza bi iş gelirse geri dönüşü olsun.
- xorg.conf dosyasını favori editörümüz ile açıp içindeki şu iki satırı değiştiririz:

Section “Module” bölümüne Load “glx” etiketini ekleriz. Eğer bu bölümde Load “dri” ve Load “GLcore” etiketi var ise bu etiketin başına # koyarak işlevsiz hale getirmeliyiz. Aksi takdirde X yüklenmeyecektir.

Bir de Section “Device” bölümünde bulunan Driver “nv” etiketini de Driver “nvidia” olarak değiştirip dosyayı kaydedip çıktık mı işimiz sadece makineyi yeniden başlatmaya kalıyor.

Bu bilgileri Pardus’un gayri resmi forumundan ve Nvidia sitesinden derledim. Eğer bir problem yaşarsanız bu adreslere başvurunuz.